خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٦

[ 16 . ] مير نظام الدين هاشمى

سر فتنهء ايّام كن ، چشم بلاانگيز را * سر ده به قتل عالمى آن غمزهء خونريز را

اين لشكر بيداد را بيرون بر از صحراى دل * بر هم مزن اى جنگجو اين دشت آتش‌خيز را

* * *

خدايا مهربان گردان به ما آن بىمحبّت را * خلاصى ده ز قيد غم گرفتاران محنت را

به توفيق نياز من جهان حسن را دارد * كنون بر من تغافل مىزند ، بنگر حقيقت را

* * *

سيه چشمى ربود از يك نگه صبر و قرارم را * سهى سروى فكند از پا دل و جان فگارم را

من امشب ديده بر را هم خدا را اى غلط وعده * مكش از باد نوميدى چراغ انتظارم را

* * *

كرده سرگشته دلا باز نگاه كه تو را * برده از راه دگر چشم سياه كه تو را

اى شه حسن كه دارى سر عاشق‌گيرى * كرده سرگرم سپه « 1 » رشك « 2 » ، سپاه كه تو را

هست پرميل به سيمين ذقنانت اى دل * تا برد آبخورش بر لب چاه كه تو را

هاشمى راست بگو باز كجايى عاشق * مىتوان جست دگر بر سر راه كه تو را

* * *

مرده‌ام از رشك دوش ، اى به كسان باده‌نوش * نقل مكن پيش من ، صحبت دوشينه را

* * *

رقيبان تا به كى باشند خندان در وفاى تو * گره باشد ز جودت گريه دايم در گلو ما را

* * *

( 1 ) . اصل : سيه . ( 2 ) . اصل : اشك .