خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

[ 15 . ] مولانا جمال الدين محمد

رنجيده‌ام ز يار و به كويش نمىروم * مىميرم از فراق و به سويش نمىروم

* * *

از كام‌بخشى لب جانان گذشته‌ام * كارم به آن رسيده كه از جان گذشته‌ام

* * *

سگ او قاعدهء مهر و وفا مىداند * سگ اوييم كه اين قاعده را مىداند

* * *

مرا خواندى سگ خود ، پيش خلقم محترم كردى * ز خاكم برگرفتى لطف فرمودى كرم كردى

* * *

بت من جز ملاحت ، لعل شكّربار هم دارد * اگر دارد نمك ، شيرينى گفتار هم دارد

جز اظهار محبت ، عاشقى را شرط بسيار است * و گرنه مهربانى اين قَدَر اغيار هم دارد

* * *

روزگارى با غمش خوش بود دل * خوش دلى ، خوش روزگارى داشتيم

* * *

مُردم ز درد ، اهل وفا را خبر كنيد * محنتكشان كوى بلا را خبر كنيد

در دشت غم ز بهر غزالى شدم هلاك * سرگشتگان باديه‌ها را خبر كنيد

ما را « 1 » ز ديده نور شد از گريهء فراق * زنهار نور ديدهء ما را خبر كنيد

* * *

آيينه داشت دعوى خوبى به روى او * افتاد چون برابر او سخت ساخت رو

گردد هميشه بر سر بازار آينه * تا مهوشى دچار شود از كدام سو

* * *

( 1 ) . اصل : مرا .