خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٠

[ 15 . ] مولانا جمال الدين محمد

چگونه خون نرود اى جمالى از چشمم * كه دل ز آتش غم در درون گداخت مرا

* * *

بسى خرام تو اى سرو نورسيده خوش است * اگر خرامى و منزل كنى به ديده خوش است

رقيب طعنه مزن بر قد خميدهء من * كه قامتم پى پابوس او خميده خوش است

* * *

چهره افروخته آن مه به سر جنگ آمد * آتشى در دل من زد كه به اين رنگ آمد

آه من در دل بىرحم بتان كار نكرد * چه كنم آه كه تيرم همه بر سنگ آمد

اينكه بگذشت ز خونم غرضش رحم نبود * سبب اين بود كه از خون منش ننگ آمد

* * *

كس درد دل به پيش طبيبان چرا برد * دردش زياده باد كه نام دوا برد

* * *

جز من آن كس كه به عهد تو وفا كرد كه بود * آن‌كه جان در ره عشق تو فدا كرد كه بود ؟

آن‌كه در كوى تو از طعن رقيبان همه عمر * خويشتن را هدف تير بلا كرد كه بود ؟

يا رب اى شوخ به ياران كه تو را دشمن ساخت * اين‌كه اين دشمنى اندر حق ما كرد كه بود ؟

* * *

در غمت داغ صبورى بر جگر خواهم نهاد * دل به مهر لاله‌رخسارى دگر خواهم نهاد

گر دلم تسكين نخواهد يافت از ناديدنت * هرچه با من كرده‌اى پيش نظر خواهم نهاد

* * *

تا مه بدر شب چارده رخسار تو ديد * مىشود كاسته هرچند كه برمىآيد

* * *