خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٩

[ 15 . ] مولانا جمال الدين محمد

باده تا حاضر نشد اسباب عشرت رو نداد * مى نباشد ، مجلس ما را كه سامان مىدهد ؟

آن‌كه قدر وصل را نشناخت ، گو بنشين خموش * كز سزاى ناسپاسيهاش هجران مىدهد

احتياجى نيست در كاشان جمالى را به كس * هرچه مىخواهد به او شاه خراسان مىدهد

* * *

فرياد ، شب از چرخ برين مىگذرانم * بىروى تو اى ماه چنين مىگذرانم

هرچند كه بينم ز رقيبان تو آزار * از بهر تو اى زهره جبين مىگذرانم

خون « 1 » مىخورم از هجر تو مانند جمالى * عمرىست كه اوقات چنين مىگذرانم

* * *

دستم به دست آن بت سرمست داده است * خوش دولتىست اينكه مرا دست داده است

طالع نگر كه از همه خوبان خدا مرا * يارى كه دل به او نتوان بست داده است

افكنده است مست بدوش رقيب دست * مست است و اختيار خود از دست داده است

تا كى كنيم شكوه جمالى ز روزگار * ايزد هرآنچه درخور ما هست داده است

* * *

شناختن نتوان بس كه غم گداخت مرا * مگر به داغ وفايش توان شناخت مرا

به چنگ هجر اسيرم كجاست مژدهء وصل * كه گه‌گهى به چنين روز مىنواخت مرا

اگر نداشت سر دشمنى فلك با من * غرض چه بود كه پابست عشق ساخت مرا

( 1 ) . اصل : چون .