خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٨

[ 15 . ] مولانا جمال الدين محمد

كنم به سوى تو چندان سرشك گرم روان * كه از دلت ببرم كينه‌هاى ديرين را

دلا مگو سخن از چين زلف او به كسى * كه عزّتى نبود مردم سخن‌چين را

* * *

تا كاتب قدرت خط سبز تو رقم زد * حرفى كه نه در وصف رخت ديد قلم زد

دشوارتر از باديهء عشق رهى نيست * عشق است كسى را كه در اين راه قدم زد

* * *

عشق چون سر ز گريبان عدم بيرون زد * قرعهء غم همه بر نام من مجنون زد

* * *

اگر به داغ دلم مهوشان نظاره كنند * ز گريه روى زمين را پر از ستاره كنند

گرفتم آنكه ندارند زاهدان عيبى * همين بس است كه عيب شرابخواره كنند

جمالى از غم روزشمار فارغ باش * اگر ز خيل سگانش تو را سه پاره « 1 » كنند

* * *

مجنونم و سر حلقهء ارباب جنونم * صد شكر كه از دايرهء عقل برونم

رحم است به داغ دل من لاله‌رخان را * جز آن گل رعنا كه كمر بسته به خونم

حال دل ريشم ز رخ زرد عيان است * معلوم كن از حال برون سرّ درونم

* * *

گر طبيبم نكند چاره دل پرخون را * من نه آنم كه كشم منّت افلاطون را

* * *

خضر ما را گرچه رشك از آب حيوان مىدهد * نام خاك پاى او گر بشنود جان مىدهد

مىدهد گاهى فريب من كه در هنگام خشم * مىكند كارى كه ياد از عهد و پيمان مىدهد

با وجود آنكه رندان را پريشانى بس است * محتسب آزار اين جمع پريشان مىدهد

( 1 ) . اصل : ستاره .