خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٦

[ 14 . ] مير يعقوبى

اى دل نثار جانان نقد روان خود كن * اين نكته بشنو از من رحمى به جان خود كن

* * *

دلا عزم سفر دارى و از حال تو آگاهم * به كوى ماه من گر مىروى من نيز همراهم

* * *

شنيدم كه او با من زار خوب است * اگر اين‌چنين است بسيار خوب است

* * *

مرا كه در نظر آن لعل روحپرور نيست * به غير از اينكه بميرم علاج ديگر نيست

تو يوسفى مرو از ره به مهربانى خلق * كه اعتماد در اين دور بر برادر نيست

اگرچه كم ز سگى پيش توست يعقوبى * ولى سگ سگ او از رقيب كمتر نيست

* * *

آن‌كه نخل عمر من شد قامت رعناى او * برخورد از خود كه برخوردارم از بالاى او

* * *

چندانكه تازه نخل تو گردد كشيده‌تر * گردد قدم ز بار جفايت خميده‌تر

* * *

معلّم آنچنان در بىوفايى داد ارشادت * كه حرفى از وفا هرگز نخواهد آمدن يادت

* * *

اى كه به بىگنه كُشى ، شهرهء عالمى شدى * هيچ نمىكشى مرا من چه گناه كرده‌ام

* * *

سرو تو كه جز در چمن جان نخرامد * من هيچ ندانم ز كدامين چمن است اين

* * *

تا به خود خيل سگت را آشنا دانسته‌ام * زين شرف خود را ز ارباب وفا دانسته‌ام

* * *

رفت دلدار ، به ما طعنهء اغيار بماند * گل برفت از چمن و سرزنش خار بماند