خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٥

[ 14 . ] مير يعقوبى

خواهد به دست يار دهد هركه را دلىست * تا او دل كدام يكى آورد به دست ؟

* * *

دوشينه يكى وصف جمال تو ادا كرده * ناديده رخت ، مهر تو جا در دل ما كرده

* * *

هر صدا كز كوه كندن تيشهء فرهاد داد * داشت اين معنى كه از بيداد شيرين ، داد ، داد

* * *

اگر خواهم غم خود با بتان دلربا گويم * تو را از دلربايان گفته‌ام ديگر كه را گويم

* * *

ابرويت ديد و شد نهان مه عيد * بهتر از خود نمىتواند ديد

* * *

دورى كنى دمى كه تو را قصد بنده است * دانسته‌اى كه محنت هجران كُشنده است

* * *

سگش با من حديثى از وفا گفت * سگ اويم كه حرف آشنا گفت

* * *

افتاده در آن كو دل من در ره آن ماه * خواهم كه از آن كو گذرم دل ندهد راه

* * *

بسى از يار تا اغيار فرق است * ز نيكى تا بدى بسيار فرق است

* * *

دمبدم تيغ به خون دلم آلودن چيست * تا به خون همره ارباب وفا بودن چيست

* * *

به كوى عشق دلم در حمايت يار است * ز جور غير نترسم خدا نگهدار است

* * *