خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧١

[ 13 . ] مير ركن الدين مسعود

براى دوست شهرى را به خود دشمن نمىكردم * گر آگه مىشدم كان دوست دشمن مىشود روزى

* * *

تو را آخر درآورد از در من بىقراريها * نمىگفتم به جايى مىرسد شب‌زنده‌داريها

بسى بىاعتبارم پيش آن مغرور مىترسم * كه گردد باعث افسردگى بىاعتباريها

پس از ديرينه ، يارى راند ركنى را ز كوى خود * نمىدانم چه خواهد كرد با او حقِّ ياريها

* * *

مرا ديگر فريب دل به كوى او نمىآرد * مرا لطف نهان ديگر به سوى او نمىآرد

چه حرفى گفته‌اى اى دوست ديگر در حق ركنى * كه با اين دشمنى ، دشمن به روى او نمىآرد

* * *

آسوده دل از تو يك نفس نيست * آسوده‌تر از تو هيچ‌كس نيست

بازى با عشق كس نكرده‌ست * اين عاشقى است ، اين هوس نيست

اينها همه بهر قتل ما بود * ما را كشتى هنوز بس نيست

ركنى دل و جان خود نگهدار * اين جان و دل است ، خار و خس نيست

* * *

با رقيبان باده نوشيدن رواست * پاكدامانى همين مخصوص ماست

پرسش بيمار خود هرگز نكرد * غافل از پرسيدن روز جزاست

آن مرض كان را محبّت گفته‌اند * آن محبّت نيست درد بىدواست

گر به سوى ما نبينى دور نيست * گرم بازارى و بازارت رواست