خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٨

[ 12 . ] قاضى برهان الدين محمد باقر

چو رسد نويد وصلش ، كُشدم طپيدن دل * كه به هر صداى پايى دل من ز جا بجنبد

* * *

به من آن پندگو چه مىگويد * من چه ميگويم « 1 » او چه مىگويد

زاهد ار گفت نى ، « 2 » حرام بود * بشنو از نى كه او چه مىگويد

باقر و وصف نيكوان همه عمر * غير حرف نكو چه مىگويد

* * *

نمىدانم ز من آن غمزهء پر فن چه مىخواهد * دل و جان برد و عقل و دين دگر از من چه مىخواهد

* * *

حريم كعبهء اهل دل است كوى غمش * كه هست مرغ دل من كبوتر حرمش

* * *

به جانان جان سپردم وز بلاى جان شدم فارغ * ز درد عشق مردم وز غم درمان شدم فارغ

چنان فانى شدم از خويش و با دلدار پيوستم * كه از ذوق وصال و محنت هجران شدم فارغ

* * *

هر دم ز عشق بس كه جنونم فزون شود * عشق جنون‌فزاى من آخر جنون شود

* * *

به مژگان خاك راهش رفتم و خارى است در جانم * كه ترسم در رهش افتاده باشد خار مژگانم

* * *

منم كه در غم او مشت استخوان شده‌ام * چنان كه خواست سگ او مرا ، چنان شده‌ام

و له فى الرباعيّه

زين كهنه رباط چون سفر بايد كرد * از هرچه در او بود گذر بايد كرد

( 1 ) . اصل : چه مىگوم . ( 2 ) . اصل : مى .