خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٧

[ 12 . ] قاضى برهان الدين محمد باقر

ما يار وفادار شنيديم بسى را * هرچند كه جستيم نديديم كسى را

با همنفسى گر نفسى چند برآرى * بايد كه غنيمت شمرى هر نفسى را

* * *

نظر فتاده در آئينه دلستان مرا * بديد آن رخ و معذور داشت جان مرا

* * *

گذشتم از سر خويش و نگفتم اين خبر كس را * كه تا از سرگذشت من نباشد درد سر كس را

* * *

بركشيدى دامن از من تا شدم خاك رهت * بس كه دامنگير ديدى خاك راه خويش را

* * *

مرغ دل بىگل رويش به فغان است مرا * جغد غم ساكن ويرانهء جان است مرا

* * *

تا بوده‌ايم عشق بتان بوده كار ما * اين بوده در جهان شرف روزگار ما

* * *

مرا چشم جهان‌بين از وصالش روشن است امشب * شب وصل است و پندارم كه عالم از من است امشب

* * *

نصيحت گر كنم غمگين شود از من دل شادت * ولى آخر نصيحت‌هاى من آيد بسى يادت

* * *

خطّ سبز آن لب ميگون نمىدانم كه چيست * آمده خطى ولى مضمون نمىدانم كه چيست

* * *

تو را كسى كه به خود مهربان خيال كند * خيال باطل و انديشهء محال كند

* * *