خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٤

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

گلستان رخت را آب از جوى جگر دادم « 1 » * نهد ايزد سزاى ديدهء من در كنار من

* * *

نيست دل ، كافكنده آتش در تن نالان من * سالها شد كآتش موسىست در زندان من

بس كه در علم پرستش بىوقوفم هر زمان * مىزند كفر برهمن خنده بر ايمان من

* * *

ز خاكم بعد مرگ از آرزوى چشم شهلايت * به جاى سبزه نرگس رويد از بهر تماشايت

و له فى الرباعيّات

روزى كه لبت را به شراب اندودند * زلف سيهت به مشك ناب اندودند

چون شد ز قضا « 2 » ، بناى حسن تو تمام * ديوار و درش به آفتاب اندودند

* * *

خط بر چمن رخت گذارى انداخت * خارى به گريبان بهارى انداخت

رخسار تو را كه بود چون برگ گلى * باد آمد و در بنفشه‌زارى انداخت

* * *

نوروز شد و مكتب گل پرجوش است * كم طفلى از اطفال چمن خاموش است

بلبل شده گرم سبق‌آموزى ليك * افسوس كه طفل غنچه بازيگوش است

* * *

هر قطره كه از جوى جگر پيدا شد * در ديدهء تر غيرت صد دريا شد

هر دود كه از شمع دلم گشت جدا * در كاسهء سر ، دودهء صد سودا شد

* * *

آن گل همه دم ز آه ما مىشكفد * امّا غافل كه از كجا مىشكفد

بلبل به نفس شكفته دارد گل را * گل پندارد كه از صبا مىشكفد

* * *

( 1 ) . اصل : دارم . ( 2 ) . اصل : قفا .