خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٣

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

به ظاهر خنده‌اى بر روى مردم مىكنم امّا * گل فصل خزانم ، خاطر خرّم نمىدانم

* * *

در سراغت بس كه از گلزار سر بر كرده‌ام * از سموم آه ، بلبل را سمندر كرده‌ام

* * *

نثار نامه‌ات ز آن‌رو نكردم نقد جان و دل * كه در روز وصالت با دل و جان كارها دارم

به بستان جهان از مژدهء سرسبزى نخلت * ز بس باليده‌ام صد شكوه از تنگّى جا دارم

* * *

مىكنم هرگه ز تنهايى خيالت را هوس * پاره‌اى از پاره‌هاى دل بر آتش مىنهم

* * *

ديرىست كه در بزم نگون است اياغم * عمرىست كه سيلىخور باد است چراغم

آبستن صد گريه بود ديدهء اشكم * آمادهء صد داغ بود سينهء داغم

در كوى پرآشوب بتان خانه گرفتم * تا پاى بلا رنجه نگردد به سراغم

* * *

به روز هجر جانان ز آن سبب بىخويشتن باشم * كه ميرم از حسد گر با خيالش در سخن باشم

شود خاكسترم اكسير نقد چهرهء اخگر * چو در آتشگه عشق تو گرم سوختن باشم

ز بس در عشقبازى كرده‌ام عادت به رسوايى * همان دستم گريبان مىدرد گر در كفن باشم

* * *

به چشم خود غبار كوى او را توتيا كردم * ز رشك اين عمل خون در دل باد صبا كردم

به ملك دل مدامم انقلابى بود از عشقت * شدم آسوده دل تا اعتمادى بر بلا كردم

دلم از شوق بر گرد سر هر ذرّه مىگردد * به خورشيد جمالت تا نگه را آشنا كردم

* * *