خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٠

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

امشب ز دورىات دل پراضطراب سوخت * در ديده‌ام ز سوز فراق تو خواب سوخت

از خال ، زيب يافت گلستان عارضت * يا شبنمى به روى گل از آفتاب سوخت

* * *

اى مقيم هر بن موى تو ايمانى دگر * هر خم زلف سياهت كافرستانى دگر

بىرخت هرگاه مىگريم به حال « 1 » خويشتن * مىشود هر قطره اشكم چشم گريانى دگر

* * *

شراب شوق يارم باز در پيمانه مىآيد * كه عقل رفته گاهى بر سر ديوانه مىآيد

ز كوى ميكشان با زهد خشك اى پارسا مگذر * كه بوى آتشى از خاك اين ويرانه مىآيد

* * *

امشب به بزم وصل چو پروانه سوختم * تا صبح همچو شمع در اين خانه سوختم

خاكش به پاى شمع و كفن « 2 » عكس شعله شد * از رشك نيك‌بختى پروانه سوختم

* * *

مگو خط گشته ظاهر از رخ خورشيد سيمايش * كه مرغ حسن دارد آشيان در نخل بالايش

حريم كوى او آن رتبه دارد كز شرف هر دم * به چندين كعبه برخورديم در راه تمنّايش

* * *

( 1 ) . اصل : جان . ( 2 ) . اصل : كفش .