خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٩

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

تا نيفشاند به روى شمع بال از اضطراب * ز آن سبب پروانه اوّل شعله در پر مىزند

* * *

عمرها در انجمن ، پروانه بال و پر كشد * تا به امدادش زمانى ، شعله را دربر كشد

شمع رخسارى شد آتش‌ريز ، اى آتش‌پرست * شعله را گو ، پاى در دامان خاكستر كشد

* * *

اگر بر كف نهم مى ساغرم گرداب خون گردد * وگر بر سر زنم گل ، بر سرم داغ جنون گردد

شود گل بر مزار كوهكن پژمرده از غيرت * نسيمى گر به گرد لاله‌هاى بيستون گردد

دلم از سادگى دارد هواى وصل مغرورى * كه تا در خاطرش آرم ، دل از انديشه خون گردد

* * *

ز آهم پينه‌هاى داغ شد هر سو پراكنده * ز بىقدرى گل بستان ما را باد مىچيند

* * *

فيض بخشد چون صبا از كوى جانان بگذرد * بوى گل گيرد نسيمى كز گلستان بگذرد

بس كه مىريزم سرشك از ديده بر ياد رخش * آفتاب از كوچه‌ام افتان‌وخيزان بگذرد

در غم عشق تو گر حالم چنين خواهد گذشت * زود چاك سينه از چاك گريبان بگذرد

* * *