خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٨

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

شده‌ام اسير چشمى كه گه ستيزهء او * به دو دست ، اجل سر خود ز بلا نگاه دارد

سر كيش عشق گردم كه به محشر محبّت * نه كسى گناه پرسد نه كسى گناه دارد

* * *

تو به اين خوبى اگر از در بستان گذرى * چون نفس سوختگان گل به تماشا آيد

* * *

هزار دوزخ سوزنده بايد ار ما را * به روز حشر به مقدار آرزو سوزند

* * *

اشك اخگر گشت چون روى توام آمد به ياد * زخم شد ناسور چون بوى توام آمد به ياد

كعبه را ديدم به گرد خاطر خود در طواف * در طواف كعبه چون كوى توام آمد به ياد

* * *

دل هزار گل از پرتو رخش واشد * در اين چمن رخ او آفتاب گلها شد

مگر خدنگ دگر مىرسد به تن كه ز شوق * دهان غنچهء پيكان او چو گل واشد

ز رشك ابر بهارى گريستم چندان * كه ديده‌ام خلف دودمان دريا شد

* * *

هركه مىچيند گلى در باغ و بر سر مىزند * مرغ روح بلبلى گرد سرش پر مىزند

گر دمى بزمى بيارايم فلك از بخت بد * از حباب باده صد سنگم به ساغر مىزند