خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٧

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

دور از لب جانبخش تو هر آب كه خوردم * شد آتش سوزنده و در جان من افتاد

* * *

فلك از دشمنى در راه هر خس خوارم اندازد * اگر يك بار برگيرد ز جا ، صد بارم اندازد

اگر صد ره به عزم مسجد از منزل برون آيم * همان خواهش به سوى خانهء خمّارم اندازد

* * *

گاه ديدن نور رخسار تو جان مىسوزدم * و آن نگاه گرم ، مغز استخوان مىسوزدم

سينه از بيرون پر از داغ است و دل از اندرون * آتش عشق تو پيدا و نهان مىسوزدم

* * *

در اين گلشن يقينم شد كه بهر امتحان باشد * اگر گل چند روزى چهره از مرغ چمن پوشد

وقوف عشق را نازم كه چون بيند كه قابل نيست * لباس غم كَند از خسرو و در كوهكن پوشد

* * *

شدم پيغمبر عشق از محبّت‌هاى بىپايان * چو وحى از آسمان هر روز غم بر من فرود آيد

* * *

به سخن ترك تو گويم اگر از جنبش باد * ذره از پرتو خورشيد جدا مىگردد

اى صبا خاك درش تحفه سوى كنعان بر * كه ازين گَرد ، مِس ديده طلا مىگردد

* * *

بهر آزار دلم ذرّه بلا مىگردد * در دم سوختنم ناله صبا مىگردد

هر سحر كز تو نسيمى به جهان مىآرد * چرخ بر گرد سر باد صبا مىگردد

* * *