خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٦

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

ز بخت بد چراغ كلبه‌ام روشن نمىباشد * لباس دود پوشد شعله در خلوتگه كامم

* * *

بهار آمد كه هر سو عندليبى در خروش آيد * كند بلبل فغان و نالهء عاشق به گوش آيد

دلم هرگه رود از خويش در ايّام هجرانت * ز بوى كهگل ديوار كوى غم به هوش آيد

تهى شد مخزن چشمم ز در اشك و از غيرت * چو بينم چشم اشك‌آلوده‌اى ، خونم به جوش آيد

* * *

به راه گل بماند تا قيامت ديدهء بلبل * اگر در باغ ريزى خاك راه انتظارم را

عجب نبود كه روز حشر بنشيند به دامانش * به صحراى قيامت باد اگر آرد غبارم را

* * *

ز دست غمزهء تو مرگ باحذر گردد * اجل ز بيم نگاه تو دربدر گردد

ستيزه چند كنى با دلى كه همچو حباب * هميشه بر سر خونابهء جگر گردد

* * *

خدنگت در دلم بنشست و جان چون صاحب منزل * گهى بيرون رود ، گاهى به گرد ميهمان گردد

ز چنگ شحنهء هجرت ، خلاصى نيست جانم را * وگر خواهى اجل هم ضامن اين ناتوان گردد

* * *

هر قطره كه از ديدهء گريان من افتاد * سيلى شد و در خانهء ويران من افتاد