خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٤

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

ميى كه غم فرح اوست در اياغ من است * گلى كه خون دلش شبنم است داغ من است

ز درد هجر ، كه يا رب نصيب كس نشود * چنان شدم كه خيال تو در سراغ من است

* * *

در باغ سينه‌ام دل مجروح بلبل است * پيكان و داغ يار در او غنچه و گل است

يا رب چه كرده‌ايم كه مخصوص قتل ماست * اين تيغ زهر داده كه نامش تغافل است

* * *

از بس كه به تنگى شده بدخو نفس ما * گويى كه بهشت است فضاى قفس ما

در باديهء كعبهء عشقت ز ره شوق * رقصند ملايك به صداى جرس ما

ز آن‌روز كه گشتيم به دام تو گرفتار * شد كعبهء مرغان بهشتى قفس ما

* * *

به روز وصل تو خون نيست بر سر مژه‌ام * كه ديده‌ام زده بر سر گل تماشا را

لبت اگر فكند پرتوى بر آب حيات * نصيب خضر كند معجز مسيحا را

* * *

دلم به تيرگى زلف يار مضطرب است * چو شعله در دل شبهاى تار مضطرب است

مگر صبا خبر وصل يار مىآرد * چنين كه خاك ره انتظار مضطرب است

به هر زمين كه چكد آب چشم گريانم * به عزم كوى تو سيماب‌وار مضطرب است

نه از صباست كه در جنبشند لاله و گل * كه از طراوت حسنت بهار مضطرب است

* * *