خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٣

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

خزانى كرده سرو قامت او از خط مشكين * كه سرو باغ جنت ، آرزوى آن خزان دارد

ندارد ناقهء محمل‌نشين ذوق حُدى ، گويا * نگاه حسرتى سر در پى آن كاروان دارد

* * *

معلّم ار ببرد نام ديدهء ما را * حباب ، قطرهء خون گردد آب دريا را

چه شد اگر مژه برهم نمىتوانم زد * كه لب به لب نرسيده‌ست هيچ دريا را

* * *

كى شود از شمع روشن كلبهء احزان ما * ابر صد خورشيد مىگردد شب هجران ما

تا قيامت سايهء ديوار جويد آفتاب * گر به گردون پرتو اندازد رخ جانان ما

سبزه‌اش چون نيش « 1 » خون‌آلود رويد از زمين * در چمن افتد اگر يك قطره از مژگان ما

* * *

كرده در زنجير زلف او دل ديوانه را * طرفه زنجيرى كه مجنون مىكند فرزانه را

غنچه را چون شمع ، آتش از گريبان سرزند * گر بريزى در چمن خاكستر پروانه را

* * *

اين‌قدر تدبير بهر كشتنم در كار نيست * مرگ پيش عاشقان چون زندگى دشوار نيست

* * *

آفتاب از گرمى داغ دل ما در تب است * پيش آتشخانهء ما ، شعله ، طفل مكتب است

چشم محرومان نبيند روى خوشحالى به خواب * در ديار عاشقان غم بر غم و شب بر شب است

* * *

( 1 ) . اصل : خون پيش .