خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥١

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

ز بس كه پاره شد از غصّه ، صد گره بيش است * چو تار سُبحهء زاهد به رشتهء جانم

به باغ دهر من آن عندليب محزونم * كه گوش گلشن ، مجروح شد ز الحانم

به روى سبزه و گل قطره‌هاى شبنم نيست * چمن به گريه درآمد ز سوز افغانم

به جلوه ار چه لگدكوب محنتم سازند * و بال چشمم ، هرچند خاك ميدانم

عزيز مصرِ سخن مىشوم اگرچه كنون * به چاه تيره ، ز دست نفاق اخوانم

ز من شود بد و نيك سخن عيان هرچند * چو نور آينه در چشم خويش پنهانم

به عالم سخن آن آسمان فيّاضم * كه دُرّ معنى بارد ز ابر نيسانم

ز طبع ، فيض رسانم به خلق ليك چه سود * كه صرف شوره زمين است نفع بارانم

دلم ز خرمن غفلت چو مور دانه‌كش است * مگر ز حرص ، خلاصى دهد سليمانم

شود به خاك درم آفتاب سايه‌نشين * چو در پناه بگيرد شه خراسانم

على موسى جعفر كه خاك درگه او * بود به روز جزا نور چشم ايمانم

و له فى الغزليّات

خوش آن دم كه زلفت پريشان نشيند * سيه‌پوش در مرگ ايمان نشيند

ز يمن خيالت دلم آنچنان شد * كه در سينه بالاتر از جان نشيند