خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٩

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

بحرىست ضمير تو كه در پرورش دُر * آسوده ز باريدن نيسان و ايار است

تا چرخ سر از عُجب ز درگاه تو برداشت * عمرىست كه سرگشته گرفتار دوار است

تا بحر كف راد تو را ديد ز خجلت * ديرىست كه دُر در صدفش سنگ زهار است

هر بندهء هندوى تو لقمان جهانست * هر گوشه‌اى از كوى تو يونان ديار است

در عهد تو شعر شعرا بر ورق دهر * بىكار چو نقشىست كه بر سنگ مزار است

با طبع تو فكر حكما در نُكت طب * بيهوده چو در مجلس مى رنج خمار است

مىخواست دلم وادى مدح تو كند طى * امّا چه كنم پاى زبان آبله‌دار است

تا نام مسيح و خضر و چشمه به تقريب * مذكور بر مردم هر شهر و ديار است

بادا نفس كلك و دواتت به سلامت * ما را به مسيح و خضر و چشمه چه كار است

قصيده

بلا سجود كند پيش درد حرمانم * اجل پياده رود در ركاب هجرانم

به روى خاك كند آفتاب دامن پهن * كه بر زمين نچكد آب چشم گريانم

شود پر از گل سيراب جيب و دامن دهر * اگر شكفته شود غنچه‌هاى پيكانم