خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٦

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

گشتى به هرزه دشمن جانم ولى هنوز * باب است جنس دوستىات در ديار جان

روى تو نيست در نظرم ليك كرده‌ام * پرگل ز باغ طبع تو جيب و كنار جان

در راه خود « 1 » فتاده چو بينى تن مرا * يك لحظه مكث كن مگذر از مزار جان

بىطالعى نگر كه به راه وفاى تو * جانها نثار كرد و نيامد به كار جان

بفروختى مرا به عبث ليك تا به حشر * داغ غلامى تو بود بر عذار جان

تا هست عمر ، خاك درت زيب تن كنم * و آنگه به زير خاك عبير كفن كنم

اى بر جهان گشوده ز معنى دكان فيض * ديوان توست بحر معانى و كان فيض

بر روى صفحه‌هاى كتاب تو سطر نيست * انوار چيده بر سر هم در دكان فيض

بر ساحت دل تو ز سوى ديار چرخ * هر صبحدم نزول كند كاروان فيض

بهر شكفتن گل معنى به روى دل * گردد نسيم فكر تو در گلستان فيض

معجز نگر كه صد ره در يك نفس رود * پيغمبر خيال تو بر لا مكان فيض

تو مير كاروان ديار فصاحتى * اسباب حجرهء تو متاع جهان فيض

بر بحر فكرت تو به نيسان صبح و شام * بارد دُر معانى از آسمان فيض

از ذو الفقار كلك تو دشمن قتيل باد * فكرت بر آسمان سخن جبرئيل باد

من كيستم به ملك سخن كيمياگرم * در حجره هست هم زر تقليد و هم زرم

پيغمبر خيالم چون بر فلك رود * پست و بلند معنى گردد ميسّرم

هم در ميان خوارى شادم مگر گُلم * هم در كمال عزّت خوارم مگر زرم

خاكم ولى ز مايهء نور است طينتم * تيغم ولى ز موج معانىست جوهرم

پيوسته فرش راه توام نور ديده‌ام * دانسته خاك كوى توام آب كوثرم

عالم چو آب گيرد ، نوحِ سفينه‌ام * دشمن چو شعله گردد ياقوت احمرم

در تنگناى معركه تيغ مبارزم * بر روى بحر حادثه موج شناورم

( 1 ) . اصل : جود .