خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٤

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

بزم عيشى اگر بيارايم * در زمان محشر آشكار شود

بر فلك عمر اخترم كم باد * سايهء طالع از سرم كم باد

كيستم من در اين جهان خراب * خارى افتاده بر سر گرداب

بس كه گشتم ضعيف ، مىماند * عكس جسمم به عكس بر سر آب

گشته بر من حرام آسايش * شعله‌سانم ، يكىست مردن و خواب

از رگ تار ، مطرب بزمم * خون گشايد به نشتر مضراب

بر چمن چون گذر كنم نالان * باغ ، صحرا شود ، هزار ، غراب

بر فلك چون نظر كنم گريان * چرخ دريا شود ، ستاره حباب

صدف چشم و گوش خواهم كرد * پُر دُر اشك و پُر زرِ سيماب

تا نبينم جهان پر غم را * نشنوم هرزه‌هاى عالم را

* * *

بازم دل از سموم بلا روح‌پرور است * هر آرزو كه داشتم از غم ، ميسّر است

در كارگاه عشق پى قلب چهره‌ام * اكسير رنگ كاهى و دل كيمياگر است

از بس كه گشته ظرفِ جهان پر ز گريه‌ام * بر جسم آفتاب لباس فلك تر است

وز عين اضطراب همه روزه همچو موج * هر سو به روى بحر سرشكم شناور است

تا كاو كاو غمزهء او شد نصيب دل * تا كلبه‌ام ز مهر خيالش منوّر است

گاهم ز ديده اشك رودگاه خون دل * اين چشم « 1 » نيست ، معدن الماس و گوهر است

در راه عشق كشتى عمرم شكسته شد * در قلزمى كه مُوجهء رويش ز جوهر است

با آنكه جان و دل شده صرف رهش ، هنوز * با دلشكستگان ، نگهش بر سر شر است

آن بىوفا چو مايل آزردن من است * آن‌كس كه دشمنم نشود ، دشمن من است

( 1 ) . اصل : جسم .