خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٨

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

چرخى است منوّر كه طلوع مه و مهرش * موقوف به آمد شد شام و سحرى نيست

افروختن من ز فروغ لب ساقى است * وين طرفه كه بر باده نمك را ظفرى نيست

ميخانه گلستان شد و خم كان گهر گشت * ساقى به گه فيض ، كم از ماه و خورى نيست

ساقى بده آن آب كه در پاكى و گرمى * چون قطرهء او در دل آتش شررى نيست

آبى كه چو بر آتش سوزنده فشانى * ياقوت صفت قطرهء او را ضررى نيست

ما خشك‌لبان تشنهء ديدار شرابيم * چون كاسهء ما گشت تهى ، خانه خرابيم

* * *

ساقى بده آن باده كه آب رخ نور است * آن آب كه گويى خلف آتش طور است

آبى كه به دل‌گرمى او ، سوى تن مست * در فصل زمستان بدل موى سمور است

آن باده كه در خم چو زند جوش ، تو گويى * صد شعلهء افروخته در حبس تنور است

در جام مى و ساغر خورشيد توان ديد * فرقى كه در آيينهء خورشيد و بلور است

ساقى بده آن آب فرح‌بخش كه يادش * در حلقهء ماتم‌زدگان مايهء سور است

مستى كه شبى مى نخورد صبر و قرارش * چون بندهء عاصى به شب اوّل گور است

در ساغر خمّاز ضرور است مى ناب * زان‌گونه كه در كاسهء سر عقل ضرور است

ما خشك‌لبان تشنهء ديدار شرابيم * چون كاسهء ما گشت تهى ، خانه خرابيم

* * *

واعظ كه بود طاير بيهوده‌سرايى * در قافلهء اهل ريا هرزه درايى