خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٥

[ 11 . ] ابو تراب بيگ نفعه اللّه بانفاسه

چون سينهء عاشق سر انگشت بسوزد * گر دست به پهلو بنهى شيشهء آن را

آن مهر كه گر پرتوش افتد به معادن * ياقوت كند پارهء سنگ يرقان را

در جدول اگر عكس گل چهره‌اش افتد * بر خار چمن شعله كند آب روان را

تا حشر از او لالهء بىداغ برويد * زين باده اگر آب دهى لاله‌ستان را

آن باده كه بستان به گه بردن نامش * در چشمهء خورشيد بشويند دهان را

آن باده كه ما زندهء جاويد به اوييم * گو مرگ در آغوش بكش شاهد جان را

ما خشك‌لبان تشنهء ديدار شرابيم * چون كاسهء ما گشت تهى خانه خرابيم

* * *

ساقى بده آن باده كه خون دل كان است * آن مى كه چو جان در بدن شيشه نهان است

آن شعله كه در ديدهء گم گشته به راهش * چون آتش طور از شجر تاك عيان است

شمع لكن شيشه كه چون چهره برافروخت * پروانهء جان گرد سرش در طيران است

آن بادهء صافى كه ز جامش بتوان ديد * هر راز كه در سينهء افلاك نهان است

روشنگر آيينهء عيش دل ما شو * زان مى كه بَرِ نور رخش شعله دخان است

ما طاقت هجران مى ناب نداريم * بر هفتهء ما بار شبِ جمعه گران است

مخمور چو در محكمهء حشر درآييم * اوّل سخن از دعوى غبن رمضان است

ما خشك لبان تشنهء ديدار شرابيم * چون كاسهء ما گشت تهى ، خانه خرابيم

* * *

مطرب نفسى همنفس دردكشان شو * از باده لبى تر كن و مضراب زبان شو

در بزم درآى و ز هلال سر ناخن * برهم زن هنگامهء ماه رمضان شو

در كينهء ما چرخ به زهّاد شريك است * در عيش تو هم از خدم پير مغان شو

چون كاسهء همسايه به هر جام كه گيرى * از نغمه عوض بخش دل دردكشان شو

آن باده كه در شيشهء طنبور نهان است * در جرعهء تأثير كن و ساقى آن شو