خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٠

از براى طاق كسرى گفته شد

ناگهان زين خاكدان ميل رياض خلد كرد * آبخوردش را فلك بر چشمهء كوثر نوشت

بود دانشور از آن دست قضا بر لوح قبر * بهر تاريخ وفاتش ، « موت دانشور » « 1 » نوشت

و له فى اللغز

چيست آن مارهاى كهنه و نو * در درازى ز عوج برده گرو

دوش بر دوش يكدگر خفته * در درون گرد بر جبين رفته

گر بر ايشان نهى دو صد من بار * خفته‌اند و نمىكشند آزار

همه معمورها به دَم دارند * ليك خالى از آن شكم دارند

مارها گر ميان گسسته شود * خلق را كار و بار بسته شود

زندگانىّشان بود ز لگد * چه ز حيوان چه ز آدمى چه ز دد

هركه برداشت زين لغز پرده * گوى فكر از جهانيان برده

و له فى الرباعيّات

امشب كه نگار من به فرمانم بود * ياقوت لبش به كام دندانم بود

مىخواست دلم كه بوسه هم بستانم * امّا چكنم نعوظ شيطانم بود

* * *

اى صد چو مسيح نور طفل خردم * وى صد چو كليم وقف طور خردم

چون صبح دوم سياهى از شب برود * گر سايه بر او فتد ز نور خردم

از براى طاق كسرى گفته شد

از براى طاق كسرى گفته شد

طاقى كه نظير خود در آفاق نديد * در روى زمين به كفر خود مىنازيد

از آمدنت چو بوى اسلام شنيد * پيراهن خويش بر تن از غصّه دريد

* * *

اى شب كه هزار شب به خود دوخته‌اى * وز بىصبحى مرا جگر سوخته‌اى

( 1 ) . به سال 1008 ه . ق اشاره دارد .