خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٧

[ 10 . ] مير رفيع الدين حسين « 1 » رفع اللّه قدره

مرديم از محبت و او را خبر نشد * داد از محبتى كه ندارد سرايتى

و له فى القصايد

از بهر سبق خدمت عهدش همى كند * روز گذشته تا به ابد بر تو افتخار

وز رشك اينكه تا به ابد عهد عهد اوست * باشد ازل ز ننگ تقدم هميشه خوار

* * *

سرى كه بر خط فرمان ناكسان دارد * هزار مرتبه بهتر اگر نهم بر تيغ

به روز معركه با دشمن تو در گه رزم * چه لازم است كه من دست خود نهم بر تيغ

به دست خصم تو شمشير منعكس گردد * ز بس كه عاشق روى وى است دم بر تيغ

* * *

آن‌كه بىامر نافذش در باغ * نفتد بوى گل به دست نسيم

* * *

پيرانه سرم با صنمى عشق نهان است * فرياد كه باز اين دل صد ساله جوان است

در پيرى از آن غمزه دلم غرقه به خون گشت * آرايش اين باغچه در فصل خزان است

ما دل به تو داديم توكّلت عَلى اللّه * سودا به تو داديم اگر سود و زيان است

زان خواست سپهر از پى تعظيم رفيعى * كز مجلسيان همه‌دانِ « 1 » همدان است

* * *

تاريك شد دو ديدهء من از نديدنت * اى نور چشم شاه ولايت ، ولايتى

وصل تو را به هر دو جهان مىخرد رفيع * سودا كن ار چه نيست در اينت كفايتى

و له فى التّواريخ

پادشاه ربع مسكون شاه عباس آن‌كه چرخ * روز اوّل زد به نامش سكهء آخر زمان

( 1 ) . اصل : همدان .