خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٦

[ 10 . ] مير رفيع الدين حسين « 1 » رفع اللّه قدره

دل نهاد هجر بودم يك نگه كردى و باز * خو به حرمان كرده‌اى را رنج حرمان تازه شد

تا تو طرح عشقبازى در جهان كردى رفيع * رسم جانبازى ميان عشقبازان تازه شد

* * *

خيال زلف تو در كس قرار نگذارد * تصور نگهت هوشيار نگذارد

طراوت گل رويت به دعوى آمده است * كه آب و رنگ به جوى و بهار نگذارد

قرار داد دل بىقرار من اين است * كه تا به حشر مرا برقرار نگذارد

شبى به كلبهء ما وعده كرد و مىترسم * كه باز گردش ليل و نهار نگذارد

خوشا كسى كه به روزشمار همچو رفيع * ز دست ، دامن هشت و چهار نگذارد

* * *

اى داستان حسن تو در هر ولايتى * وى احسن القصص ز جمالت حكايتى

خوش محضرى به خون من از تو تمام كرد * خطت كه بر صحيفهء خوبىست آيتى

هرگز وصال دوست نصيب دلم مباد * گر در ضمير من گذرد هم شكايتى

سر برنياورم به دو كون ار به هم رسد * از يارِ كم‌ْعنايتم اندك عنايتى