خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٥

[ 10 . ] مير رفيع الدين حسين « 1 » رفع اللّه قدره

عيب است رفيع از تو كه عاشق شوى اكنون * زيبايى اين كار در ايّام شباب است

* * *

تو را چو بخت من اى مه به طرف بام كشيد * دلم ز طالع خود منّت تمام كشيد

دو روزه دورى ما اين نتيجه داد ببين * كه همنشينى دشمن به صبح و شام كشيد

براى يكشبه و صلى كه نيم ساعت بود * هزار ساله ز من هجر ، انتقام كشيد

* * *

دل دعا گفت اى حريفان خاطر آسوده را * نوبت بيدارى آمد ، چشم خواب‌آلوده را

* * *

آن چشم فتنه‌جوى ميان من و رقيب * صحبت به هم رساند و تماشا نمىكند

كوشش به هرزه چيست دلا گر حريف اوست * با مفلسى چو ما و تو سودا نمىكند

اين مىكُشد مرا كه به اغيار نرگسش * ميل نگاه دارد و عمدا نمىكند

تا كام خويش مىطلبى عاشق خودى * يوسف به هرزه منع زليخا نمىكند

* * *

گريهء ما عالمى را دل بسوخت * آب ما هم كار آتش مىكند

* * *

باز بحر ديده را سوداى طوفان تازه شد * سيل اشكم را به دامان عهد و پيمان تازه شد

بلبلى را كز ترنّم سالها لب بسته بود * در گلستان وفا فرياد و افغان تازه شد