خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٤

[ 10 . ] مير رفيع الدين حسين « 1 » رفع اللّه قدره

وصل نامخصوص را دادم به اين هجران خاص * ما به از شهد دغل دانيم زهر پاك را

* * *

ز دست خوى تو دايم دلم غمين باشد * كسى كه دل به تو بدخو دهد چنين باشد

رقيب مانع وصلم نمىتواند شد * مگر رضاى تو نامهربان چنين باشد

* * *

گرانى از درت اى شوخ بىوفا بردم * به آن جهان ز تو بدعهد ماجرا بردم

* * *

چه حالت است ندانم كه جانب تو گرفت * به هركه از تو ستم‌پيشه التجا كردم

* * *

عداوتم به رقيبان نماند « 1 » و مضطربم * كه بر طرف شدن عشق ازين شود معلوم

* * *

به قول بو الهوس از عاشق احتراز مكن * زبان طعنهء بدگو به هرزه باز مكن

فريب وصل مده من به هجر خو كردم * شب فراق مرا بيش ازين دراز مكن

نيازمندى ما رفع شد بگوييدش * كه خويش را به عبث ، سر گران ناز مكن

* * *

دور از تو نصيب دل ما رنج و عذاب است * عمرىست كه بيمار تو را ، حال خراب است

ما طاقت وصل تو نداريم ، همان هجر * بر دوزخيان پرتو خورشيد ، عذاب است

وقت است كه بر هر دو جهان دست فشانيم * ما را كه به گلگونِ اجل پا به ركاب است

از فرط ظهورت نتوان در تو نظر كرد * بىپرده نهانى تو ، چه حاجت به نقاب است

( 1 ) . اصل : دو .