خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٠

آبل

آن ناله همى كند كه ليلى ، ليلى * وين نوحه همى كند كه مجنون ، مجنون

* * *

الماس بود حاصل چشم تر ما * دوزخ نبود به گرمى بستر ما

از سردى روزگار ايمن باشد * هر سبزه كه بردمد ز خاكستر ما

* * *

اى دوست مپرس كافتراق تو چه كرد * دور از تو به جانم اشتياق تو چه كرد

با سخت‌دلى دلت بسوزد بر من * گر با تو بگويم كه فراق تو چه كرد

* * *

روشن شده از شمع رخش خانهء عمر * لعلش به مسيح داده پروانهء عمر

دورى و غم فراق او مىكشدم * آن نيست كه پر شده‌ست پيمانهء عمر

* * *

مهر تو جهانيان به جان نفروشند * يك ذرّه غمت به صد جهان نفروشند

چيزى كه به صد هزار منّت بخرند * هرگز آن را به رايگان نفروشند

شود غرق عرق خورشيد را از شرم پيراهن * زند از ناز دامن بر ميان چون آفتاب من

آستانش خاكبوس اهل ادراك آمده * بر در او ماه و مهر و مشترى خاك آمده

با غير اگر نشيند اى دل چه شود * ور صحبت او گزيند اى دل ، چه شود

گر غير پس از هزار خوارى يك بار * گرميى ز آن شوخ بيند اى دل ، چه شود

دو دل در عاشقى تا كى ، ز خود بگسل به غم خو كن * دل خون گشته را بر تار زلفش بند و يك رو كن