خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٠

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

گر مايهء روى تو ستيزد خورشيد * بر خاك عرق ز شرم ريزد خورشيد

از چهره بناز پرده گر برفكنى * در ديدهء خفّاش گريزد خورشيد

* * *

اى سينه بيا كه داد و « 1 » فرياد دهيم * فرياد و فغان به بلبلان ياد دهيم

يك شعله ز آه خود فرستيم به چرخ * خاكستر آفتاب بر باد دهيم

* * *

زلف تو كه صد شكن برو افزون است * جان و دل عاشقان در آنجا خون است

يا رب به چه حيله مِلك ليلى كردند « 2 » * آن خانه كه ميراث دل مجنون است

* * *

دوشينه هزار بار بيشت ديدم * هر بار درون دل ريشت ديدم

هرچند كه سركشيدى آخر از من * در دامن آرزوى خويشت ديدم

* * *

پيوسته مرا در آب مىجويد اشك * وز آتش دل حديث مىگويد اشك

از بس كه نمانده است نم در جگرم * گرد از رخ من به شعله مىشويد اشك

* * *

گه ديدهء تر چشم نگاهم گيرد * گه دود جگر دامن آهم گيرد

گر بهر مرادى سوى مشرق تازم * خورشيد ز مغرب سر را هم گيرد

* * *

آن شوخ كه جا در دل ويران كرده * وز غمزه هزار رخنه در جان كرده

هر تار سيه ز كاكل مشكينش * كفرىست كه جان در تن ايمان كرده

* * *

اى هجر مسيح از تو دمى دلخوش نيست * يك لحظه ز فرياد و فغان خامش نيست

بر مرگ مزن طعنهء بيداد كه او * هرچند ستمگر است ، عاجزكش نيست

* * *

( 1 ) . اصل : - و . ( 2 ) . اصل : گردد .