خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٩

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

ياد تو كند چون دل بىكينهء من * سوزد نفسم خرقهء پشمينهء من

هر شب كه به فكر تو برد خوابم ، صبح * سر برزند آفتاب از سينهء من

* * *

دل در بر ما سر طپيدن دارد * اين قطرهء خون ميل چكيدن دارد

تا بو كه شود كام تر از شعلهء شوق * خاكستر پروانه مكيدن دارد

* * *

كس سرمه بدان نرگس مخمور كشد * بدنامى خون مست و مستور كشد

يك لحظه هم‌آغوش دلم شو تا چند * جان بوى نسيم زلفت از دور كشد

* * *

ما رخنهء دل همان به پيكان بستيم * دردسر خود به دوش درمان بستيم

تا يك‌يك را به ياد شوق تو دهيم * بر هر سر موى خويش ، صد جان بستيم

* * *

من بادهء پير مىفروش آوردم * مغز سر عقل را به جوش آوردم

تا بىتو چو خاروخس بسوزم خود را * خود رفتم و خاروخس به دوش آوردم

* * *

بگذشت بهار و ديده غمناك بماند * وز خنجر آرزو دلم چاك بماند

هر تخم كه بود سر برآورد ز خاك * جز تخم اميد من كه در خاك بماند

* * *

اى دل مى آتشين به ساغر مىريز * وز جام به جاى آب آذر مىريز

مستانه بزن آهى و آنگه تا حشر * خاكستر روزگار بر سر مىريز

* * *

من نشئه ز بادهء عراقى دارم * سر در گرو غمزهء ساقى دارم

وز دفتر آن‌كه صورت خرج من است * جان مىدهم و هنوز باقى دارم

* * *