خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٨

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

شبهاى غم از درد تو درمان دزدم * از كفر سر زلف تو ايمان دزدم

تا بر تو گران مباد باد نفسم * پيوسته به خود گرانى جان دزدم

* * *

دايم ز غمت خون دلم مىجوشيد * صد چشمهء خون ز منزلم مىجوشيد

روزى كه گِل مرا گرفتند در آب * از شوق تو آب در گِلم مىجوشيد

* * *

آن طفل كه پير عقل شد حيرانش * دل سوخت سپند بهر حرز جانش

بر آتش من نداشت دامن كه مباد * آلوده به بوى دل شود دامانش

* * *

آن جلوه بلا بر سر بالايم ريخت * و آن عشوه نمك در دل سودايم ريخت

آن شوخِ صراحى قد موزون بگذشت * دل دامن شيشه گشت و در پايم ريخت

* * *

آنى كه دلم فال به روى تو گرفت * بيرون و درونم آرزوى تو گرفت

گرديد هوس در سر و عشق تو گزيد * پيچيد نفس در دل و بوى تو گرفت

* * *

گر آتش دوزخم نشيمن گردد * دوزخ حيرانِ سينهء من گردد

گر پنبهء داغ من شود رشتهء شمع * هرچند كشند باز روشن گردد

* * *

جز خون جگر نديده‌ام حاصل خويش * يا رب به كه در ميان نهم مشكل خويش

گر بر سر من دست بمالند به مهر * صد نيزه فروروم به خون دل خويش

* * *

ماييم كه بيخ عيش بركندهء ماست * ماييم كه غم خاصيت خندهء ماست

هرگز نكشيده‌ايم بىشعله نفس * ماييم كه روزگار شرمندهء ماست

* * *