خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

آنم كه مرا به جامى آرام دهند * تلخ دو جهانم به يكى جام دهند

شيرين نكند شكر دهان زين پس اگر * بن جرعهء تلخ من به ايّام دهند

* * *

ز آن موى تنم چو نافه آكندهء بوست * بيرون ندهم كه بوى آن سلسله موست

تا وارهم از ملامت دشمن و دوست * چون غنچه بهار مىكنم در ته پوست

* * *

چون صبح پراكنده دل زنده خوش است * جان هم به پراكندگى ارزنده خوش است

جمعيّت دل ز ظلمت آب و گل است * چون نور شد اين نور پراكنده خوش است

* * *

گاهى كه گل وصل ز گلشن دزدم * در جذبهء شوق ، شعله در تن دزدم

پوشم چشمان كه ناگه از شوق نگاه * خورشيد تو را جمله به روزن دزدم

* * *

بتوان به سنان لاله جسمم خَستن * بتوان به فسون غنچه بختم بستن

گر مرگ رسد بدين حياتى كه مراست * خواهم به وجود از عدم پيوستن

* * *

در عشق تو چرخ را به من كينه مباد * بدخو دل كس به مهر ديرينه مباد

بىتو من و زندگى خدا نپسندد * دور از تو نفس نصيب اين سينه مباد

* * *

يك چند بلند گشت دود از گورم * تا روزنه‌اى چند گشود از گورم

در خاك دگر نخواهم آرام گرفت * ديوار سراى او نمود از گورم

* * *

اى صفحهء دورى تو سر دفتر مرگ * هجران تو تخته مىزند بر سر مرگ

كو مرگ كه من به دست هجر تو دهم * تا جامهء زندگى درد در بر مرگ

* * *