خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

حُسن تو كه برق خرمن تدبير است * چون فتنهء چشمان تو عالمگير است

از روى تو حسن مىنيارد رفتن * ز آن روى كه از خط تو در زنجير است

* * *

شيب آمد و ملك تن سراپاى گرفت * بس موى سپيد بر سرم جاى گرفت

سيلست روان عمر و عجبتر اين است * كين برف برين سيل روان پاى « 1 » گرفت

* * *

در عشق تو بر خود همه تقصير نهيم * مُهرى به زبان عقل و تدبير نهيم

با تو كه نيارد از رخت زود گذشت * بر پاى نگاه از مژه زنجير نهيم

* * *

پيوسته مرا دو دست بر سر مانده‌ست * جانم به دل و دلم به جان درمانده‌ست

جسمم « 2 » شده خشك و ديده‌ام تر مانده‌ست * اين كوزه شكسته وقف كوثر مانده‌ست

* * *

چون بر سر دل با تو مرا سودا بود * بردى ز منش ناگه و بس رسوا بود

هر قطرهء خون كه بر جبينت بنشست * چون شيشه در او نقش دلم پيدا بود

* * *

از دود دلم زلف صبا در گرهست * خون در تن نافهء خطا در گرهست

اين رشته جان كه در تنم رفته چو شمع * در هر عضوى جدا جدا در گرهست

* * *

گرم است ز سوز دل ، هواى نفسم * دود است درون سينه جاى نفسم

چون ابر كه بىدريغ ازو قطره چكد * بارد همه آبله ز پاى نفسم

* * *

شبهاى وصال تو دلم ريش‌تر است * در سينه نسيم سحرى نيشتر است

در صد شب هجر يك سحر پيدا نيست * در يك شب وصل صد سحر بيشتر است

* * *

( 1 ) . اصل : جاى . ( 2 ) . اصل : چشمم .