خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٤

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

تا داغ تمنّاى تو بر جان دارم * چون زلف تو خاطر پريشان دارم

تا خو به غم تو نامسلمان دارم * چون چشم تو كافرم گر ايمان دارم

* * *

جان در شب هجر پيچ‌وتابى دارد * وز هستى خويشتن عذابى دارد

دل چون من غم رسيده بىسامان نيست * گر هيچ ندارد اضطرابى دارد

* * *

ايمان ز رخ نگار ما مىبارد * كفر از سر آن زلف دوتا مىبارد

اى فتنه به گرد چشم آن شوخ مگرد * بر خويش ببخش ازو بلا مىبارد

* * *

اى دل كه هلاك چشم جانان منى * خونابه‌كش ديدهء گريان منى

از روى نياز نيم‌جانى كه تراست * گر در ره او فدا كنى جان منى

* * *

آغشته شفق به خون دل گرديده * با چرخ ز جور منفعل گرديده

نىنى به رخ تو كرده مه دعوى حُسن * در دعوى او فلك خجل گرديده

* * *

آن‌كس كه ز روى تو گلستانى ساخت * در سينهء من دوزخ سوزانى ساخت

بهر دل من كه يوسف مصر غم است * در هر شكن زلف تو زندانى ساخت

* * *

اى غم تا كى انيس ما خواهى بود * اندر دل زار مبتلا خواهى بود

آن روز كه ما و دل نباشيم بگو * چون خواهى زيست ، در كجا خواهى بود ؟

* * *

آن شوخ كه كرد عزم نخجير و برفت * وز عاشق خويش گشت دلگير و برفت

تا جان ز وداع او برآيد ز بدن * يك چشم زدن نكرد تأخير و برفت

* * *