خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٣

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

اى بسته به سدّ داورى راه عدم * انصاف تو سيل‌بند طوفان ستم

هم عرصهء شرق و غرب در چشم تو تنگ * هم حاصل برّ و بحر در دست تو كم

* * *

عمرىست كه در دل آرزويت دارم * با خود همه روز گفت‌وگويت دارم

در سر سودا ، هواى مويت دارم * در دل آتش به ياد رويت دارم

* * *

جان كرده فداى شوخ شكّرخندى * دارم به خيال او دل خرسندى

اى صبر مرا گذار و كُنجى بنشين * وى عقل كناره كن ز من يك چندى

* * *

اى مثل تو ناممكن و شبه تو محال * هم آتش سوزانى و هم آب زلال

تو سايهء دولتى از آن مىگردد * بر گرد سرت هماى زرين پر و بال

* * *

بيچاره مسيحى دل غمگين دارد * هركس ز جهان چيزى و او اين دارد

پيمان دل او به غم امروزى نيست * غم با دل او الفت ديرين دارد

* * *

صد جرم به موسم جوانى كرديم * يعنى ز گنه هرآنچه دانى كرديم

رندان همه رخ ز باده گلگون كردند * ما روى ز باده زعفرانى كرديم

* * *

افسوس كه غير را نمىراند دوست * قدر دل عاشقان نمىداند دوست

ما منّت « 1 » « لَنْ تَرانِي » « 2 » از كس نكشيم * اين آيت يأس بر كه مىخواند دوست

* * *

جان شد ز من شكسته دلگير و برفت * دل نيز نكرد هيچ تقصير و برفت

كرديم به پاى عقل زنجير ز صبر * ديوانهء ما گسست زنجير و برفت

* * *

( 1 ) . اصل : خسّت - تصحيح قياسى . ( 2 ) . اعراف / 143 .