خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٢

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

چنان گرم است در دل فكر كفر زلف ترسايى * كه گر لب مىگشايم بهر استغفار ، مىسوزم

* * *

خواهيم كرد با او ، سوداى بىزيانى * يار است و نيم نازى ، ماييم و نيم‌جانى

بازار اشتياقش جان گرم كرده گويى * هر مو جدا گشوده‌ست از شوق او دكانى

ما بوى پيرهن را در جان ذخيره داريم * شايد نيايد از مصر هر روز كاروانى

* * *

گوش فلك نمىشنود درد و داد ما * نيكو نمىخرند متاع كساد ما

شهر محبّتيم كه در عرصهء اميد * چون تيرگى زلف نمايد سواد ما

گويى مگر به رسم امانت نهاده‌اند * از بيم خوى او غم او در نهاد ما

و له فى الرباعيّات

از چشمهء ما آب ندامت زاييد * وز مادر عشق ما ملامت زاييد

انگشت‌نما شديم در محشر عشق * آخر شب ما روز قيامت زاييد

* * *

سلطان سرير عشقم اين تخت « 1 » من است * اسباب نشاط آرزو رخت من است

گلهاى درخت من سياه است تمام * گويى آتش ز چشمهء بخت من است

* * *

اى چشمهء آب زندگى خنجر تو * بادا سر من فداى خاك در تو

گفتند كه از درد ، سرت مىگردد * گرديده مگر دلم به گرد سر تو

* * *

اى مظهر لطف و قهر يكتاى قديم * وى گشته ز كاف كون مقصود كريم

تا تيغ تو شد بلند چون نيزهء لام * شد ملك عدو تنگ‌تر از حلقهء ميم

* * *

( 1 ) . اصل : بخت .