خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨١

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

غمزه‌ات با خلق اگر پنهان زبانى داشتى * كُشته ناز تو گشتى هركه جانى داشتى

هيچ دل بىزخم ناسورى نزادى از ازل * گر قضا مانند ابرويت كمانى داشتى

اى تن بد روز چون گرد از درش برخاستى * در زمين چون خوى كردى كآسمانى داشتى

اى نفس از مصر جان بىبوى يوسف مىرسى * پيش ازين گاهى خبر از كاروانى داشتى

* * *

اين اثر كرد نم ديدهء ما كز رخ گل * نوبت حسن به خار سر ديوار رسيد

* * *

نصيب ديدهء ما گو نباشد كشت باغ او * كه با وصلش نپردازد دل از ذوق سراغ او

فلك كاين جلوهء خوش مىكند بر هر سيه‌بختى * به قدر گَشت يك امّيد نبود كِشت راغ او

* * *

روزى كه مرا عشق ز ملك عدم آورد * اوّل ز در كعبهء بيت الصّنم آورد

از تيغ جدائى شده در سينهء من چاك * ز آن زخم دلم سر نتواند به هم آورد

* * *

صبا را گر به آتش كس بسوزد جاى آن دارد * كه خاك آشنايان در ره بيگانه مىريزد

* * *

هر كجا رند خرابات كند سجدهء سهو * مغفرت روز جزا بردمد از خاك آنجا

العطش در دل كوثر فكنم ز آتش خويش * اگر آهى كشم از سينهء غمناك آنجا

* * *