خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٠

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

سينه‌ام مجروح و پندارم كه مرهم خنجر است * خانه‌ام تاريك و پندارم كه عالم روشن است

* * *

منم كه خاك كف پايت آبروى من است * نهال حسن تو همزاد آرزوى من است

* * *

از دست غم هجر تو در صبر گريزم * كس بر ملك الموت ، در خانه نبسته‌ست

* * *

دوشينه بىتو زيستم و طرفه اينكه مرگ * تا روز ، پاس روزن زندان هجر داشت

مرگم خلاصى از مرض هجر يار داد * ديديم يك طبيب كه درمان هجر داشت

* * *

دى كه بگذشتى و در پايت نمردم عفو كن * آرزو طول امل دارد گناه من نبود

* * *

با وجود وصل درد دورى از جانم نرفت * نوشدارو در مزاج مرگ تأثيرى نداشت

* * *

چشمم ز رويت دور ماند ، از گريه پرخون كردمش * دل غافل از ياد تو شد ، از سينه بيرون كردمش

* * *

به جاى جان دل من داغ جانان را نگهدارد * چرا تا داغ او باشد كسى جان را نگهدارد

* * *

شب كه مستانت ز راه ديده دل خالى كنند * شمع را از هاىهاى گريه جان بر سر دود

* * *

فلك هم با اسيران كينهء آن تندخو دارد * كسى داد از كه خواهد آسمان هم خوى او دارد

ز هرجا بگذرد تابوت من فرياد برخيزد * كه آه اين مرده سنگين مىرود پرآرزو دارد

* * *