خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٩

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

صحراى دل كه كاشته‌ام آرزو در او * خون هر طرف روان شده چون آب جو در او

دل آرزوى وصل تو مىپخت در فراق * هرچند سوخت ، خام شد آن آرزو در او

زلفت كه بند خانهء دلهاى مردم است * زنجير صد چو من شده هر تار مو در او

جانا اگرچه شوره زمينىست ملك دل * خوش مىكند نهال محبّت نمو در او

* * *

چو مىشدى ز من آخر جدا ، نكو كردم * من شكسته كه با درد هجر ، خو كردم

خيال عطر بهشتم شد از دماغ برون * به وقت سجده ، چو خاك در تو بو كردم

* * *

به يك نگاه كند كار صد هزار اجل * اگر اشاره كنى چشم نامسلمان را

بلاى هجر تو زان‌گونه بست دست اجل * كه چاك هم نتواند زدن گريبان را

ز جام مهر بتان تر كند لب ار ساغر * به نيم جرعه فروشد هزار ايمان را

* * *

دگر بوسد لبم خاك در نامهربانى را * كز آن دارم به بار بوسه خاك آستانى را

چو گلخن هر دم از گرمى نفس در كام جان دزدم * كه نتوان هر نفس در آتش افكندن جهانى را

* * *

هركه را ديدم گمان دارم كه با خود دشمن است * ديده‌ام خود را و پندارم كه هركس چون من است