خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٨

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

تا نگويى كه مسيحى ز سگان ما نيست * بر دل از داغ وفاى تو نشانى دارد

* * *

آنچنان سوختهء آتش عشقم كه اگر * آب ريزند به من ، شعلهء آتش گردد

* * *

به كشتنم چو شتابى ز رشك پوشم چشم * كه خونبهاى مرا ديده از ميان نبرد

* * *

خواه روز و خواه شب هرگه كه رفتى از نظر * خانه تاريك است اگر مشرق گريبانم شود

* * *

دلم بار نفس از سينهء افگار مىبندد * بلى هركس مسافر گشت ، اوّل بار مىبندد

بلا از آسمان بر خانهء من مىشود نازل * دلم از ساده‌لوحى رخنهء ديوار مىبندد

* * *

بس كه در روى تو مانده ديده ، حيران جمال * هر نگه كردن به رويت هست هجران دگر

* * *

تا كى ز بيم خوى تو افغان فروبرم * تا كى نفس برآرم و پيكان فروبرم

هنگام مرگ تا تو نيايى برابرم * صد بار اگر به لب رسدم جان فروبرم

* * *

حيفم آيد آه خود كز وى بسوزم كشت چرخ * ورنه يك روزيش در پيكار اين خرمن كنم

* * *

آتش فكنده در دل اميّدوار من * در سينه از فراق تو آهى كه كرده‌ام

هجران ز چشم من همه خون ترجمان گرفت * ديدم سزاى يك دو نگاهى كه كرده‌ام

آزار من بست كنون وقت مردميست * آخر محبّتست گناهى كه كرده‌ام

* * *