خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

مرغى كه در هجران او ، از بام من گيرد هوا * گر بگذرد بر گلشنى ، آتش در آن گلشن فتد

* * *

اى دل به جهان افكن غوغاى محبّت را * بىظرف نه‌اى دركش ، درياى محبّت را

از سينهء من خيزد كار دل من باشد * آهى كه به جوش آرد ، درياى محبّت را

با كافر عشق او ، دوزخ چه تواند كرد * هر شعله نمىسوزد ، ترساى محبّت را

* * *

دور از آن لب ، بادهء عشرت لب ساغر نديد * تا تو رفتى چشم عشرت روشنى ديگر نديد

هيچ دل غير از دل من لذّت پيكان نداشت * هيچ سر غير از سر من راحت از خنجر نديد

غير داغ نااميدى بر دل سوزان من * آتش دوزخ كسى در مشت خاكستر نديد

تا نهادم چون مسيحى پاى در صحراى عشق * آنچنان شد ديدهء عقلم كه پاى از سر نديد

* * *

مرا دلىست كه داغ تو بر جگر دارد * هزار زخم از آن غمزه بيشتر دارد

رقيب دوش به او عرض حال خود مىگفت * چه عاشقىست كه از حال خود خبر دارد

* * *

اينك اينك مىشود طوفان خون اى همدمان * مشتى از خاك رهش بر چشم خونبارم زنيد

* * *