خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

برو واعظ مترسان از عذاب آخرت ما را * مكافات محبت ، حسرت ديدار مىباشد

ز راه كاروان اشك ما ، يك سو رو اى همدم * كه گاه اين كاروان را آتشى دربار مىباشد

دلم يك لحظه از فكر رخش بيرون نمىآيد * بلى آتش‌پرستان را به آتش كار مىباشد

* * *

ميان عشق و رسوايى محبّت آنقدر ديدم * كه كس منصور را در حشر هم از دار نگشايد

* * *

نمونه‌ايست قيامت ز چشم فتّانت * حريف غالب صد خنجر است ، مژگانت

* * *

هرچند به وصلت نبود دسترس ما * دامان اميد از تو نچيند هوس ما

ما قافله‌سالار بيابان بلاييم * صد قافله حسرت رود از پيش و پس ما

صد رخنه فكنديم از آن غمزه به پهلو * كز شوق تو در سينه نپيچد هوس ما

آن مرغ اسيريم كه در گلشن امّيد * درهم شكند بوى نسيمى قفس ما

* * *

چند خون گريد ز عصيان ديدهء خونبار ما * مغفرت را شرم باد از گريهء بسيار ما

نالهء ما كز فراز لا مكان برتر شدى * اين زمان از ضعف مىماند پس ديوار ما

كاسهء گردون اگر پر باشد از زهر فراق * مىتوان خوردن به امّيد وصال يار ما

دور نبود گر ز برق آه آتشبار من * چشمهء خورشيد گردد سايهء ديوار ما

* * *

از گرمى خون دلم ، بر هرچه چشم من فتد * گر خرمن آتش بود ، آتش در آن خرمن فتد

خورشيد چون مژگان من ، دامان ز اخگر پر كند * از آفتاب سينه‌ام گر سايه بر گلخن فتد