خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٥

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

جوشن خصم تو در سايهء ماه عَلَمت * چون كتانيست كه بختش سوى مهتاب آورد

پيش بيدارى راى تو ترنج مهِ بدر * كو كنارىست كه در چشم قضا خواب آورد

عرضه‌اى دارم و ياراى سخن گفتن نيست * كه دگر خوش سخنم روى به اطناب آورد

من كنون عاشقم و صاحب يك فلس نيَم * عشق با مفلسى ، الحق نتوان تاب آورد

و له فى الغزليّات

تا كى نبينمت دلم از جان گرفته است * القصّه آرزوى تو طغيان گرفته است

از بس كه كرده‌اى نگه خشمگين به من * آماج سينه‌ام همه پيكان گرفته است

گفتم ز قيد تن شود اين نيم جان خلاص * ليك آرزوى او در زندان گرفته است

غافل مشو ز كاكل او اى خداشناس * كفرىست اينكه بيعت از ايمان گرفته است

* * *

خرّم آن دل كه به تاراج غمت جانش رفت * خوشدل آن سر كه به فرمان تو سامانش رفت

بندهء چشم تو گردم كه سوى منكر عشق * نگهى كرد كز آن زهرهء ايمانش رفت

* * *

به چشم مدعى بيچاره عاشق خوار مىباشد * بلى در عشقبازى درد دل بسيار مىباشد