خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

بس كه خشكى ز هوا برده نم گريهء شوق * چاك صد دل بتوان دوخت به يك رشتهء آه

در دل سخت جفا گريهء ما رحم آراد * راست زان‌گونه كه جوشد ز دل سنگ ، مياه

اگر از نور توام پرتوى افتد در جان * صندل درد سر بخت شود صبح پگاه

اى مسيح اين نفس گرم بِدَم بر گل صبح * دردسر گو به دعا ختم كن و عذر بخواه

تا جهان جملگى اندر كنف لطف حق است * لطف حق باد پناه و كنف دولت شاه

* * *

شعلهء شمع محبّت سوخت از پا تا سرم * هركه آبى گرم كرد آتش گرفت از پيكرم

رفته نور « 1 » از پيكرم ، همدوش ماه مُفلسم * رفته خون از ديده‌ام همچشم شمع خاورم

آنقدر تلخ است كام من كه بعد از سوختن * مىگشايد چشمه‌هاى زهر از خاكسترم

چون بماند در جگر آبم كه از سوز درون * تر به آتش مىشود هر دم زبان چون اخگرم

از بخور طبع آتشبار خود چون آفتاب * خون گشايد از دماغ چرخ ، مشك اذفرم

گر رود سوى فلك از آتش طبعم بخور * گاو گردون مست مىگردد ز بوى عنبرم

( 1 ) . اصل : بوز .