خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

يا هرى تا ز رخ شاه جهان روشن گشت * اندرين عرصه اثر مىنكند بخت سياه

شاه عباس جوانبخت كه در سايهء او * فلك پير چو اطفال طفر جسته پناه

آن‌كه گر جبههء خور جبههء بختش بيند * جان برون از عرق شرم نيارد به شناه

بر در دولت او چون نگرى از چپ و راست * مىدرخشد همه سيّارهء طالع ز جباه

بر رگ دردش اگر رشتهء جان پيوندى * عمر با حيلهء اين زال نگردد كوتاه

راست چون بدر نمايد كه برآيد ز فلك * ساقى زهره‌جبين در كنف سايهء شاه

بر سر ناوَكِ مژگان ، گرهء ابرويش * راست مانند دلى تعبيه بر تيزى آه

بدن نازك عيش از شرر روزه بتافت * كه « 1 » هلال آمده چون جبههء مهر آتشگاه

مِىْ ببايد زدن از جام مرصّع چون گل * تا تن افزون كنى از مهر مروّق چون ماه

خسروا بنده مسيحم كه هم از عالم غيب * سخنى هست ز يمن نفسم در افواه

بخت ننهاده به فرمان من غمزده سر * كه هم از نار دل من قد او مانده دوتاه

( 1 ) . اصل : گر .