خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٥

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

ذاتت آن رتبه به ممكن دهد از فيض وجود * كه وجوب آيد و گرد سر امكان گردد

در تو تقصير محال است ، ولى ممكن نيست * كه بشر آيد و هم پنجهء يزدان گردد

هركه را دايهء لطف تو درآرد به كنار * شير با خون جگر در بدنش جان گردد

من كجا نقب به ديوار ثناى تو زنم * مور چون رخنه‌گر ملك سليمان گردد

داورا بندهء خاص تو بدين طبع بلند * همچو خورشيد به هر خاكى يكسان گردد

داند او خود كه به او هرگز ازين خوان نرسد * نوبت لقمه اگر نايب لقمان گردد

ليك با تلخى امّيد اگر همچو نسيم * بر نيستان گذرد نيشكرستان گردد

مىشود چون زحل از بخت سيه هند طلب * همچو خورشيد ، عبث چند در ايران گردد

بلبل خسته به ناچار از آن باغ رود * كه در او زاغ و زغن مرغ خوش الحان گردد

مَلَك آن به كه كشد پا به كنار از همه كار * ز آنكه اين كارگه حيله ، به شيطان گردد

اگر اين است مسلمانى و اينش روش است * بزه آن كافر نادان كه مسلمان گردد

لاف بيهوده زند چند مسيح از خامى * وقت آن است كه از گفته پشيمان گردد

حاش للّه سخن هند چه و هند كجاست * بخش او نيست جهان گر همه احسان گردد

تا نباشد مدد از چرخ و فلك چند كسى * همچو خورشيد به هر منظر و ايوان گردد

نيست بازار هنر گرم همان به كه مسيح * سر خود گيرد و خوش در ته ميدان گردد

همچو يعقوب به كُنجى بنشيند تا چند * دهر بر يوسف امّيدش زندان گردد

به از آن نيست كه چون سايه شود گوشه‌نشين * همچو خورشيد كسى چند پى نان گردد

* * *

بر فلك اين نه هلال است درين غرّهء ماه * عيد آورده مه خويش به نوروزى شاه

ابر شسته‌ست رخ باغ طرب ، يا كرده‌ست * ديدهء حسرت من گازرى گازرگاه

طينت خاك هرى بس كه سرشته‌ست به عيش * غم جدايى كند از مردم آن بىگه‌وگاه