خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٣

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

از ضعف بازپس ننهد گام اضطراب * بخت سياه ما اگر آرند روبه‌روش

از بس كه بازپس رود اندر بساط عمر * يابد به زير پاى در امروز نقد دوش

چندانكه خود برون سرا گشته سست رو * جانش درون قالب گرديده سخت كوش

صابون ز بهر شستن رخت حيات خويش * آورده چون كفى ز لبش برگرفته جوش

استاد عقل ، موشِ ملخ خوانده پيكرش * القصّه موشِ لنگى گرديده پوست‌پوش

من از پلنگ حادثه مجروحم و كنون * زخم پلنگ دارم و مشغول پاى موش

گيتى غبار خارهء سمِ توسن تو باد * اسبى چو اسب من جلو دشمن تو باد

* * *

اى طلعت تو مطلع انوار كردگار * وى درگه تو قبلهء اشراف روزگار

باغ حيات را چو تو نارسته نونهال * شهر وجود را چو تو نابوده شهريار

قدر تو بر محيط فلك تنگ كرده جاى * حكم تو بر فضاى قضا بند كرده كار

هم برق را ز راى تو اشراق مستفاد * هم ابر را ز دست تو ادرار مستعار

افلاك را ارادت تو اوّلين كليد * آفاق را حمايت تو آخرين حصار

از شوق دولت تو در امسال جا كند * روزى كه جاى داشت در او دولت « 1 » تو ، پار

دانى كه چيست حال عدوى تو در جهان * نسبت به شش نهايت و آنگه بدان چهار

در هر مكان كه پا نهد آنجا رود به خاك * بر هر جهت كه رو نهد آن را كند يسار

( 1 ) . اصل : در دولت .